Het gedachtegoed van de tweede industriële revolutie is over zijn houdbaarheidsdatum. De kennis uit dat tijdperk wordt onbruikbaar of zelfs contraproductief. Waarden en weten worden weer de basis voor het geluk van uw kinderen en kleinkinderen.

Modellen waarop de macro-economie voorspeld wordt, bleken in de crisis niet houdbaar te zijn. Om deze modellen weer bruikbaar te maken, grijpt het kabinet in in uw micro-economie. Die is echter net als uw persoonlijke koopkrachtplaatje van uzelf, wat economen ook vinden.

Geld is duur en schaars geworden. Dat is de realiteit. Andere zaken dan rijkdom, status en bezit worden belangrijk. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel, zoals de profeet JC ooit al verkondigde. Alleen zult u de voordelen wel zelf moeten vinden.

Werknemers worden ontslagen als ze 65 jaar worden. Ze moeten veel moeite doen om door te kunnen blijven werken, als ze dat willen. Waarom discussiëren we eigenlijk over besparingen en hebben we het niet over verdienvermogen van 65-plussers?

Terwijl de behoefte aan publieke innovatie door de overheid groot is, blijft die overheid maar investeren in R&D, export en technologie. Slechts 3% van het innovatiebudget is gericht op innovatie van welzijn. En dat kan de rekening fors doen oplopen. Dat hebben we wel gezien aan Griekenland.

Bijna zijn we aan het einde gekomen van de democratie als politiek systeem. Nu het Westen wankelt, wordt het tijd om al vast eens vooruit te kijken. Misschien kunnen we nog kiezen.

Nederland heeft veel kennis en patenten in huis. Ondanks dat slaagt het gemiddelde Nederlandse bedrijf er niet in innovaties te laten renderen. Eenzijdige investeringen in R&D blijken niet te leiden tot betere bedrijfsresultaten. Maar innovatie is meer dan alleen technologie. Investeringen in zogenaamde ’sociale innovaties’ renderen wel.

Democratische besluitvorming over de bedrijfsvoering van organisaties is dè blokkade voor innovaties en kostenbesparingen. Dus, afschaffen de democratie!

Nu jaar in jaar uit het aantal afgestudeerde vrouwen het aantal afgestudeerde mannen ver overtreft, ontstaat sluipend een nieuwe orde met allerlei gevolgen. Geen revolutie maar een onomkeerbare evolutie.

De burger zit niet te wachten op de Haagse vertaling van leefbaarheid, veiligheid of solidariteit, maar wil gewoon de controle terug over de omgeving waarin hij dagelijks leeft. Tegenwoordig echter beschouwen politici iedere burger als een potentiële crimineel. Hiermee krijgt de burger de rekening gepresenteerd van Haags mismanagement.