Het gedachtegoed van de tweede industriële revolutie is over zijn houdbaarheidsdatum. De kennis uit dat tijdperk wordt onbruikbaar of zelfs contraproductief. Waarden en weten worden weer de basis voor het geluk van uw kinderen en kleinkinderen.

Blijven leren is noodzakelijker dan ooit. Maar alleen kennis in de juiste hoeveelheid en vorm op de juiste tijd en plaats is effectief. Hoe realiseert u dat? ‘Het nieuwe opleiden’ is het antwoord.

In dit artikel wordt een kennismanagementmodel gepresenteerd, waarmee organisaties een afweging kunnen maken in welke mate ze KM-maatregelen willen inzetten en kosten laten afnemen.

Informatiebeveiliging en kennisdeling lijken vijanden, maar zullen toch geïntegreerd moeten worden bij dienstverleners en kennisintensieve organisatie, zeker als er plannen zijn voor Cloud Computing, voor SaaS of voor het nieuwe werken. Gelukkig zijn de oplossingen hiervoor al voor handen.

Dienstverlening is eigenlijk niets meer dan het verpakken en distribueren van virtuele goederen als kennis, informatie, beelden en emoties. De klant koopt de verpakking en de logistiek hiervan en niet het product zelf, dat hij onverpakt meestal ook gratis via internet kan krijgen.

Afgestudeerden moeten weer wat kunnen. Het gaat om het aanleren van vaardigheden. Onderwijsvernieuwingen zijn mislukt. Of slaan we nu weer door naar de volgende mislukking door het aspect inzicht in het totaal van competentiemanagement te verwaarlozen?

Door kennismanagement te splitsen van kwaliteitsmanagement kunnen organisaties aanzienlijke voordelen behalen, zowel wat betreft klanttevredenheid als kostenbesparing. En zo was ISO 9000-2000 tenslotte bedoeld.
In dit artikel een architectuur voor de splitsing en de inrichting van een kennissysteem.

Zolang kennismanagement blijft uitgaan van verkeerde principes, zal het tobben blijven. De grootste misvatting is dat kennis een productiefactor is in plaats van een grondstof. Verder wordt gedacht, dat kennis een bezit is in plaats van een middel dat in de juiste portie op tijd beschikbaar is. Maar zodra kennismanagement evolueert naar kennislogistiek, dan zijn er grote besparingen mee te realiseren.

De overheid blijkt koploper te zijn als het gaat om frustreren van de Nederlander met betrekking tot service. Maar overheidsinstellingen, en ook andere organisaties, zijn zich vaak niet bewust van de frustraties die ze veroorzaken, want ze missen de systemen om ze te traceren. Misschien is kennismanagement een oplossing?

Als ICT’ers zich over kennismanagement ontfermen, doen zij dit doorgaans niet vanuit het perspectief van de bedrijfsprocessen. Maar het doel van kennismanagement is juist de optimalisatie van bedrijfsprocessen en die kan worden bereikt door relevante kennis toegankelijk te maken. Als voorbeeld bespreken we in dit artikel de serviceverlening aan klanten.