Angst dreigt een negatieve en verlammende invloed te gaan krijgen op onze samenleving. Politici, bedrijfsdirecties en andere leidinggevenden die vertrouwen en inspiratie zouden moeten uitstralen, mobiliseren mensen zelfs steeds meer via angst. In dit artikel, dat we u als nieuwjaarsboodschap voor 2006 willen meegeven, laten we Frank Furedi hierover uitgebreid aan het woord.

Corparate Governance is in feite geen kwestie van regels, maar van goed ondernemingsbestuur, attitude en normen en waarden. De continuïteit van het succes van de onderneming is de centrale factor en die moet transparant zijn voor alle stakeholders om zo nodig tijdig bij te kunnen sturen.

Business continuity was in het verleden vaak iets wat betrekking had op onwaarschijnlijke calamiteiten. Tegenwoordig is regelgeving onder invloed van de EU, Tabaksblat en Den Haag zover doorgeslagen, dat nu vaak juist de regelgeving vijand nummer 1 is van de bedrijfscontinuïteit. In dit artikel voorbeelden van dergelijke bedreigingen en een aantal handvatten hoe hiermee om te gaan.

Meer toezicht en beter procedureel verantwoord werken, dus meer bureaucratie, lijken het antwoord te zijn op onzekerheden en mogelijk menselijk falen. Vaak wordt vergeten dat vertrouwen en risicoacceptatie alternatieven zijn, die veel meer bijdragen aan innovatie, ondernemerschap en productiviteit.

De kredietcrisis zou ons hebben moeten leren dat diverse ogenschijnlijk legitieme mechanismen en toezicht geen toegevoegde waarde hebben in een bovenwereld die op vertrouwen is gebaseerd. Eigenlijk weten we dat al jaren!

Onze nieuwjaarsboodschap voor 2008
De Europese bedrijfsmodellen van met name niet-beursgenoteerde bedrijven blijken in de praktijk vaak sterker te zijn dan de Amerikaanse modellen. Ook al is waardecreatie niet terug te vinden op de balans, zij is veel belangrijker voor de concurrentiekracht dan meetbare grootheden. Dit moeten we met elkaar vooral zo houden. Tenslotte zegt 80% van de Nederlanders zich nu gelukkig te voelen. Laten we daar dit jaar een half procentje meer van maken.

Ogenschijnlijk hebben veel organisaties een moderne structuur, maar als je iets dieper kijkt, blijkt het denken in afdelingen bijna onuitroeibaar te zijn. Dit afdelingsdenken maakt het voor organisaties vrijwel onmogelijk voortdurend tegemoet te komen aan de steeds veranderende omgevingseisen. Indien de processen opgebouwd worden vanuit de behoefte van de afnemer en de prioriteiten en randvoorwaarden die de afnemer stelt, kan een organisatie kostenbeheerst en flexibel inspelen op de eisen van de omgeving. Procesmanagement kan hierin een belangrijke enabler zijn.

We hebben wetgeving en daarnaast een gedoogzone, als het gaat over privacy. De USA maakt gebruik van deze gedoogzone. Maar waar ligt nu eigenlijk de grens? Waarvoor is de wet? Soms lijkt het erop dat de criminaliteit er meer van profiteert van dan de wellevende burger.

Het beleid in Nederland en Europa verzandt steeds meer in een discussie over middelen als Lissabon, Tabaksblat en marktwerking. De veronderstelling is dat door inzet van deze middelen de doelstellingen vanzelf gehaald worden. Een groot misverstand, zeker als modellen gebruikt worden, die niet bij de Europese of Nederlandse bedrijfscultuur passen.

Lopen we als samenleving niet steeds meer in de fuik van het eendimensionale denken, waarbij de context van ons handelen volledig uit beeld verdwijnt? Een interview lezend over private equity, bekroop mij, net als minister Wijn van Economische Zaken het gevoel dat er met sprinkhanen werd gesproken in plaats van met redelijke wezens. Wat betekenen nog transparantie en de code-Tabaksblat? Moeten we leren leven met contextloos denken en tegelijkertijd verwachten dat we ook nog kunnen samenleven?