Er is altijd een crisis nodig, om je verder te ontwikkelen. Je moet afscheid nemen van verouderde denkbeelden en werkwijzen en deze vervangen door betere. Als je echter alleen de crisis bezweert, blijf je op de weg lopen die slechts de volgende crisis als bestemming heeft.

De duurzaamheidcrisis zal ons binnenkort overvallen met een prachtig duurzaam herstel van onze wereld tot gevolg, mits burgers, bedrijven en overheden bereid zijn tot een gecontroleerde zelfvernietiging.

Waar een prijzenoorlog bij de supermarkten marktaandelen gewijzigd heeft, worden benzinemaatschappijen geconfronteerd met ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid, CO2-uitstoot en regelgeving door de EU. Zeker vanuit marketingperspectief is dit interessant, want wat merkentrouw lijkt, blijkt niet meer te zijn dan onverschilligheid en desinteresse in het product. Het gaat tenslotte niet om die benzine, niet om die auto, niet om het vervoer maar om het middel om anderen te kunnen bezoeken en met hen te communiceren. En dat kan toch slimmer? Niet de onderlinge concurrentie tussen de oliemaatschappijen vormt hun grootste bedreiging, maar juist innovaties om gemakkelijker op afstand te communiceren. Dan heb je die auto en dus die benzine niet meer nodig.

Duurzaamheid is niet iets vluchtigs als een groen imago, wat alleen maar geld kost. Voor pragmatische MKB’ers betekent duurzaamheid een winstgevende en duurzame business strategie conform de GRI-standaard, zodat ze ook in en na 2010 nog steeds in aanmerking komen voor opdrachten van de duurzaam inkopende overheid.

Het streven van de overheid naar duurzaam inkopen leidt helaas meer tot een academische discussie over criteria, eisen, bureaucratie en regeldrift dan dat het bedrijven uitdaagt om meer duurzaam te zijn. Dat laatste zou meer opleveren dan wat achter een bureau op basis van gestolde kennis verzonnen kan worden.

De EU en de Nederlandse overheid willen al in 2010 voor 50% of meer ‘groen’ inkopen. Een loffelijk streven. Als grootste werkgever echter kan de overheid ook een aanzienlijke bijdrage leveren aan duurzaamheid door thuiswerken te stimuleren. Niet bouwen draagt tenslotte meer bij aan duurzaamheid dan duurzaam bouwen.

Er worden allerlei oplossingen verzonnen voor het fileprobleem, die of de overheid of de burgers in totaal miljarden gaan kosten. Daarom wil de overheid ook graag versneld het rekeningrijden invoeren. Het kwartje van Kok heeft echter al bewezen, dat dergelijke oplossingen maar een paar maanden helpen. Kortom, rekeningrijden is niets anders dan een nieuwe melkkoe voor de overheid. Dat er een oplossing is, die organisaties meer oplevert dan kost, wordt domweg genegeerd, ondanks het feit dat die oplossing ook nog eens bijdraagt aan duurzaam ondernemen en vermindering van de CO2-uitstoot.

Meer dan 600 km file en de herfst is nauwelijks begonnen. Meer asfalt, kilometerheffing, spitsheffing, openbaar vervoer? Wanneer stoppen we met het zoeken naar de oplossing voor de oplossing in plaats van naar de oplossing voor het probleem? Al deze maatregelen zijn al toegepast, en zonder succes. Het probleem zit tussen onze oren. Als we niet willen begrijpen dat vervoer een doel heeft en dat veel weggebruikers dat niet hebben, blijft ons land vol staan met heilige koeien. En die schieten niet op.

Nederland is een ideaal land voor telewerken en thuiswerken: druk, hoogontwikkeld, weinig hiërarchisch. Als aan alle voorwaarden wordt voldaan, doet thuiswerken zowel de productiviteit per medewerker als de arbeidssatisfactie stijgen. Nederland is een land van dienstverleners en innovatie zal daarom primair gericht moeten worden op het proces. Nu moeten de managers nog mee. Managers die in staat zijn te sturen op resultaat zullen waar voor hun inspanning krijgen.